10 juli 2018

In memoriam Huub van Heiningen

Afgelopen donderdag overleed Huub van Heiningen. Dit was een bericht waar alle medewerkers van het archief van schrokken. Huub was al vele tientallen jaren een trouwe klant van het archief, dus we kennen hem allemaal goed. Hij noemde het archief vaak liefkozend ‘zijn tweede huis’. Maar Huub was niet alleen klant, hij was ook een autoriteit en bron van kennis, onze vraagbaak. Daarnaast was hij een belangrijk promotor van de Tielse geschiedenis en van het archief. Lees verder...

Huub was altijd bereid anderen te helpen. Voor iedereen had Huub een luisterend oor. Hij hielp anderen in hun zoektocht naar het antwoord op hun vraag, een antwoord dat verborgen lag in de vele meters archieven, boeken, prenten en tekeningen die Huub had bestudeerd. Hij maakte met die hulp geen onderscheid tussen de vraagstellers; iedereen mocht hem iets vragen. Hobbyist of professional, voor Huub telde maar één ding, zijn kennis over de geschiedenis delen met de ander.

Naast dit delen van kennis had Huub het vermogen om de geïnteresseerden te laten delen in zijn politieke inzichten die vaak gemengd waren met een vleugje cynisme.

Hij heeft ons ook actief ondersteund met het ontsluiten van bronnen en van bouwhistorie. Toen er jaren geleden een bestand van honderden bouwtekeningen van Tiel van 1850-1900 toegankelijk werd gemaakt, fotografeerde hij ze en zocht thuis in al zijn bestanden uit wat de huidige adressering was. Informatie die voor de archiefbezoeker van onschatbare waarde is. Omgekeerd konden wij Huub vaak helpen. Als hij voor één van zijn artikelen een afbeelding met enige spoed nodig had, kreeg hij die vaak snel toegestuurd. Want Huub had zeker in de laatste jaren wat haast. Hij wilde nog zoveel publiceren en nog zoveel onderzoeken.

We hebben allemaal onze eigen mooie herinneringen aan Huub. Zo kon hij een schoolklas aan het lachen krijgen door bij binnenkomst met zijn toeter op zijn scootmobiel even jongensachtig te toeteren naar de jongelui. Hilariteit bij de hele klas! Wie weleens op de koffie bij hem was, herinnert zich genoeglijke bijeenkomsten met koffie en een koekje, waarbij allerlei historische (en politieke!) onderwerpen de revue passeerden.

Een van de mooiste momenten die we bij het RAR met Huub meemaakten, was precies een jaar voor zijn overlijden. Bij de presentatie van zijn laatste boek over de Gilden van Tiel kwam Huub onverwacht toch zelf langs. Een groot applaus volgde. Iedereen voelde het bijzondere van dit moment. Dat hij er zelf, met zijn broze gezondheid, bij kon zijn was zó mooi, dat er menig traantje werd weggepinkt.

We zullen deze erudiete, markante, vriendelijke en eigenwijze bezoeker allemaal enorm missen.